Kościół pw. św. Stanisława, B i M w Dalęcinie
Dalęcino (Dallentin, Gr. Dallenthin). Pierwsza wzmianka pojawiła się w 1389 r. Wieś została załoźona w XIV wieku jako lenno rodu von Kleist. W 1628 roku w skład majątku będącego we władaniu Ewalda von Kleist wchodziło 16,5 włóki ziemi, 1 zagrodnik, 1 młyn oraz 1 karczma. W XVIII wieku była podzielona na trzy części, z których część A należała do Hansa Joachima von Kleista.
W 1764 r. wieś została sprzedana przez radcę wojennego i radcę powiatowego Georga Ernsta von Kleist kapitanowi Henngowi Christianowi von Ramel. W tym czasie do wsi należał folwark, wieś zamieszkiwało 27 półchłopów, 10 zagrodników, nauczyciel (Schulmeister), była tu również karczma i kuźnia. Do wsi nalażała założona w 1772 r. za pieniądze z pożyczki królewskiej w wysokości 5000 Reichstalarów kolonia Dalęcinko (Neue Dallenthin, Kl. Dallenthin), w której znajdował się folwark oraz 4 zagrody chłopskie. Do wsi należała także nieistniejąca już dzisiaj kolonia Henningsthal. Łącznie wieś liczyła 45 zagród. Podlagała parafii w Parsęcku. W 2 połowie XIX wieku właścicielem Dalęcina była rodzina von Glasenapp. Na początku lat 90-tych XIX wieku rozpoczął się proces parcelacji majątku.
Na północno-zachodnim krańcu zabudowy wsi zachowały się dwa zespoły dworsko-folwarczne. Na posesji nr 39, z dawnego rozplanowania zachował się układ dojazdowej alei lipowej oraz dwa zrujnowane budynki gospodarcze – drewniana stodoła i murowana obora. Południowa część zrujnowanego ryglowego dworu została rozebrana a na jej miejscu zbudowano nowe domostwo przylegające do zrujnowanej częsci. Posesja nr 39 od północy graniczy z posesją 42 o obszernym dziedzińcu, z osobnym wjazdem. Przy wjeździe zachował się ceglany słup dawnej bramy. W głębi podwórza, na osi zachował się parterowy dwór murowany z cegły, tynkowany, o dachu dwuspadowym krytym dachówką ceramiczną.
Miejscowość jest oddalona o ok. 4 km od Parsęcka. Obecny kościół zbudowany został w 1928 r. Schematyzm z roku 1949 podaje jako datę fundacji rok 1937 a jako patronów św. Kazimierza i św. Stanisława Kostkę. Poświęcony 4.03.1948 roku. Jest murowany, tynkowany, z prezbiterium wyodrębnionym, zakończonym prosto. Dach dwuspadowy, kryty dachówką. Sufit płaski, belkowany. Chór muzyczny prosty, wsparty na dwóch słupach, brak organów. Drewniany wystrój prezbiterium, dostosowany do posoborowej liturgii.
