Kościół pw. Maksymiliana Marii Kolbego w Radaczu
Obecny kościół został zbudowany w 1744 r. jako fundacja właścicieli wsi von Kleistów. Jest orientowany, ryglowy, o polach wypełnionych cegłą, tynkowany, bielony wapnem, na planie prostokąta z niewyodrębnionym prezbiterium, zamkniętym trójbocznie.
Od strony zachodniej wieża murowana z cegły, z ostrołukowym portalem, zwieńczona trzykondygnacyjnym hełmem namiotowo-baniastym, krytym płytkami eternitu, z drewnianą, szalowaną pionowo latarnią, zakończoną metalową iglicą i kulą.
Od strony północnej znajdowała się przybudówka (loża kolatorska) z klatką schodową i empora otwierająca się ku nawie, pod którą mieściła się krypta. Dach nad nawą dwuspadowy, nad prezbiterium trójpołaciowy, kryty dachówką karpiówką. Ściany wieńczy drewniany, podokapowy gzyms profilowany. Wnętrze salowe z płaskim stropem, wyokrąglonym po bokach. Strop jest obecnie zasłonięty sufitem wykonanym ze sklejki.
W portalu drzwi dwuskrzydłowe, drewniane, o rombowym układzie desek, podobnie jednoskrzydłowe drzwi w elewacji południowej i wschodniej. Otwory okienne prostokątne o różnej wielkości.
Zabytkowy wystrój kościoła: Wszystkie elementy wyposażenia prezbiterium i ołtarza głównego oraz nawy datują swoje powstanie w latach nam współczesnych. Jedynymi wyjątkami od tej reguły są zachowane w ścianie południowej drzwi wejściowe – późny barok 1744 r., a także konstrukcja empory również z 1744 r. Powstała ona ze złożenia fragmentów wschodniej i północnej empory.
Najbardziej efektownym i pięknym obiektem wyposażenia kościoła przez ponad 200 lat była ambona. Przerobiona – według legendy – z trzech karet króla Jana III Sobieskiego otrzymanych od cesarza austriackiego po zwycięstwie nad Turkami pod Wiedniem. W 1945 r. uległa zniszczeniu. Odnowiona znajdowała się przez jakiś czas w Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku. Obecnie jest eksponatem Muzeum Pałacu w Wilanowie.
Na wieży umieszczony jest neobarokowy dzwon, który powstał w 1891 roku w ludwisarni Voss und Sohn w Szczecinie. Obecnie nie jest on używany z powodu zagrożenia konstrukcji wieży.
W okresie powojennym kościół wraz z pałacem był własnością PGR. Służył jako magazyn i ulegał dewastacji. W latach siedemdziesiątych XX wieku komunistyczne władze zaliczyły go do budynków, które mają być zburzone. W 1975 roku został przejęty przez parafię w Parsęcku. Dzięki zaangażowaniu ks. proboszcza Leona Dygi i mieszkańców Radacza kościół poddano pracom konserwatorskim. Rozebrane zostały ruiny loży kolatorskiej, wzmocnione ściany i naprawiony dach. Kościół został poświęcony 7.12.1975 i mógł znów służyć wiernym. Od tego czasu kilkukrotnie był remontowany.
Ale prawdziwy remont, by przywrócić mu prawdziwy wygląd dopiero w przyszłości. Obecnie powstaje projekt remontu świątyni.
